يا حق

يا حق

اينم يه شعر توپ از حاج محمود شانوري كه من هميشه حسرت سرودنش رو خوردم....واسه سياه چشمش... حاج محمود از اون دست شاعرهاي بود كه در هيچ قالبي نمي گنجيد... حاجي دمت گرم

از کشفيات آخر علم پزشک است

داروي زخم هاي من آن چشم مشکي است

از بس که اشک و خون به تو مهلت نداده اند

دامان چشم هاي سياهت زرشکي است

اصلا چرا ؟ چه شد که از اين جا پريده ايم ؟

يا قهرمان عاقبت اين پرش کي است ؟

پارو زنان تازه اشکيم و تا ابد

 اين چشم هاي خيس در اميد خشکي است

روياي شاعرانه من، جنگل است و تو:

انگشت هاي ناز وقشنگت تمشکي است:

آقا تمشک زخم تو را خوب مي کند
از کشفيات تازه علم پزشکي است

يا علي

۱- حاج رسول هم رفت... همین الان هم که دارم این مطلب رو می نویسم داره رو دوش ملت میره به سمت قطعه هنرمندان... اگه خودم هم گیر این کارم تو دانشگاه نبودم شاید مثل خیلی های دیگه الان جلوی تالار وحدت"لااله الا الله" می گفتم ...یاد فیلم هام می افتم... یه چیز و می دونم.. اینکه الان گلشیفته داره های های گریه می کنه

۲-دو یا سه هفته پیش بود... تو ایام جشنواره که من و دوستم منتظر اکران فیلم بودیم تا بریم تو سالن.... جلوی سینما پایتخت... حاج رسول و نادر مقدس(که تو همون سانس فیلم داشت) و مهدی میامی و یکی دیگه ایستاده بودند ... سیگارو باسیگار روشن می کردند و هی حرف میزدند و بلند بلند می خندیدند... حاج رسول یه عینک دودی مدل "ملا قلی پوری" زده بود که فکر نکنم کسی جز خودش از اون عینک ها استفاده کنه... انگار با اون پیک موتوری های که که از تو پیاده رو رد می شدن مشکل داشت... بعد اکران فیلم بیرون سالن دیدیمش... تنها وایساده بود و سیگار هم که آره...گفتیم بریم یه قولی ازش واسه دانشگاه بگیریم... خیلی بامزه بود... حاج رسول هم خیلی پاستوریزه حرف نمی زد... یه قول نصفه نیمه و یه شماره واسه بعد عید بهمون داد... می گفت داره رو کار جدیدش که "روز دهم" یا یه چیز تو مایه های این کار می کنه

۳- تو کاراش این آخریه خیلی سرو صدا کرد... من یکی که اصلا ازش خوشم نیومد...اگه واسه گلشیفته نبود اصلا نمی رفتم سینما... یادش بخیر او روز تو سینما سپیده... ما سه نفر بودیم و بقیه سالن رو دختر دبیرستانی های پر کرده بودن که از دبیرستانشون واسه دیدن این فیلم اومده بودن... هر چقدر که فیلم جلو تر می رفت های های گریشون بیشتر می شد.. ولی ما نه(شاید هم من نه)

۴- حاج رسول از اون دست کارگردانهای بود که من بهش می گفتم راننده کامیون. خیلی دوست داشتنی بود... هیوا رو تو کاراش از همه بیشتر دو ست داشتم ... نمی دونم واسه خود فیلم بود یا اینکه از بچگی عاشق شهید باکری بودم... داستان مزرعه پدری مغزتو می ترکونه... سفربه چزابه ... نسل سوخته.... حاج رسوا خدا رحمتت کنه

                                          یا علی

ما کاری به حکم نداریم،حکم رو کاغذ واسه محکمه است،اصلیت حکم مال خداست که ما و منش ریخته وگلریزون می کنیم واسه مردی که آزاد می شه از این چار دیواری... که همه دنیا چاردیواریه

سلامتی سه تن... ناموس و رفیق و وطن

سلامتی سه کس...زندونی و سرباز و بی کس

سلامتی باغبونی که زمستونش رو از بهارش بیشتر دوست داره

سلامتی آزادی

سلامتی زندونیای بی ملاقاتی

گرچه فیلمش خیلی شعاریه... ولی کل فیلم می ارزه به این دیالوگ محشر اول فیلم...کارت درسته اوس مَسود

                                       یا علی

جناب جودی که از یاران غار ما بوده و در گرمابه و گلستان یا همون سونا و استخر همراه ما بوده یا ما همراه ایشان تازگی ها بد زده تو خط ادبیات و ژورنال و از این کارای با حال... این شعرم که میزنم از آخرین کاراشه که داغ داغ بخونید تا حال کنید دوستان

خبر اعتصاب غذای دانشجویان پردیس قم در ایسنا:

http://www.isna.ir/Main/NewsView.aspx?ID=News-881173&Lang=P

آخ جون ما معروف شدیم!!!

عکس ها هم بعدا آپ م کنم.

                                                              یا علی

این عکس رو از روی پل حجتیه گرفتم ... کاش حداقل یه گوشه از اون گنبد طلایی پیدا بود تا شاید کمی امید وار می شدم ولی... اون دود سیاهی که از گوشه گنبد مسجد اعظم بلند می شه و این کندکاری کف رودخانه قم!!! بیش از هر چیز آخرالزمان رو یادم میاره... کاش یه گوشه از اون گنبد طلایی پیدا بود...

                                                               یا علی